~ Człowieka zbędnego notatki z podziemia ~
Blog > Komentarze do wpisu
1228. Lord Paradox (IV)...

  

Chciała mi pomóc, a teraz jest jeszcze gorzej niż przed laty. Miała otworzyć mnie na innych, a zablokowała na jakikolwiek nowy kontakt. Sprawiła radość, stając się jednak powodem nieustannego płaczu. Bała się skrzywdzić – i wtedy rzeczywiście wydawało się to całkiem niemożliwe. Moje największe szczęście – i odtąd ból, tragedia, bezsens; niechęć, by żyć i działać…

  

„Tak bywa, gdy człowiek odda całe uczucie jednemu tylko przedmiotowi: wraz z jego utratą zapada się w nim wszystko, on zaś stoi, zubożały, wśród ruin”

            [Hermann Hesse, Gra szklanych paciorków. Przeł. M. Kurecka].

  

niedziela, 03 marca 2013, alexanderson
samotność,kobiety,Hesse_Hermann